Osnova kvantne medicine temelji se na radovima Hakena i Prigogine-a – uvode pojam samoorganizacije ili sinergetike koji vrijede za otvorene – disipativne sisteme (takvi su biološki sistemi) koji se mogu naći u neravnotežnom i stacionarnom neravnotežnom stanju i zato za njih ne vrijedi drugi zakon termodinamike koji teži povećati entropiju u sistemu na maksimum. Otvoreni sistem čuva svoju organizaciju – strukturu - na račun povećanja entropije okoline.
Kvantni fizičar Weisskopf je još 1972 godine dao naznake da postoji četvrti nivo kvantne organizacije prirode, ali to nije dalje objašnjavao. Prva tri podioka kvantih nivoa ili stepenica kvantne ljestvice (nivoa kvantne organizacije prirode) su – nuklearni (područje nuklearne fizike), atomski (rang atoma, atomska fizika) i molekularni (razina molekula, molekularna fizika - kemija i fizikalna kemija). Oni se temelje na osnovnim principima kvantne mehanike – identitetu i posebnosti. Uz ta tri, četvrti je nivo dodao Sergej Pantelejmonovič Sit'ko. On je proučavao žive sisteme i razvio visokoosjetljive radiofrekventne analizatore. Njima je registrirao spektar frekvencija koje odašilje živi organizam. Živo ima frekventni EM potpis, putovnicu, koja je specifična za svako živo biće, jedinstvena i neponovljiva. (U radiofrekventnoj analizi vide se samo neke, specifične frekvencije, a sve ostale se ne registriraju) On nastaje koherencijom odaslanog EM zračenja u milimetarskom rasponu, što odgovara frekvencijama od 1010 do 1011 Hz (gigaherci).
Biološki to izgleda ovako. Genom svakodnevno doživljava promjene prostorne strukture – pri čemu je DNA poput odašiljača EM zračenja. DNA se replicira, RNA se transkribira, a na ribosomima dolazi do translacije proteina. Pri tome DNA doživljava konformacijske promjene i zahvaljujući kvantnomehaničkim fenomenima odašilje EM zračenje koje pada na aktivni centar rezonacije – membranu. Membrana je rezonanti amplifikator (pojačalo) za frekvencije koje odgovaraju konformacijskim promjenama (promjeni oblika DNA) genomske strukture. Da bi membrana mogla ući u rezonaciju, mora biti napeta – tu napetost stvaraju transportni protoni koje je opisao Mithcell, a očituju se velikom tenzijom električnog polja na citoplazmatskoj membrani od oko 105 V/cm. Tako bi membrane mogle postati aktivni centri nastanka i održavanja koherentnog EM zračenja koje putem faznog prelaza na razini čitavog organizma stvara karakteristično koherentno polje karakteristične spektralne kompozicije u milimetarskom dijapazonu koje se vidi kao EM pasoš.
Genom koji je isti u svim stanicama istog organizma odašilje iste frekvencije – rezoniraju sa aktivnim centrima – membranama i koherencijom i faznim prelazom stvaraju akupunkturni meridijan kojim se kreću svjetlosni eksitoni. Akupunkturni meridijan je ograničen hijalurnoskom kiselinom, ispunjen vodom i ionima. Nastaju u 14. tjednu embrionalnog razvoja kao dinamički valovodi – odbijanjem od kostiju i unutarnje površine kože, a na vršcima prstiju pokazuju dinamičku intereferentnu sliku – papilarnu sliku stojnih valova. Meridijani omogućavaju pojavu dalekometnih efikasnih djelujućih sila širokog spektra u kojima se stvara koherentno višemodalitetno polje laserskog (maserskog IC) tipa u svakom entitetu, što dovodi do samousuglašavanja u biološkom sistemu. Oni su osnova za EM mrežu, karkas, maketu živog organizma koja omogućuje cijeljenje organizma i daju nam mogućnost korištenja MRT-a (magnetske rezonantne terapije - posebna vrsta, nije isto što i MRI ili magnetic resonance imaging ili popularno nazvana "magnet") i osnovu za kvantnu medicinu. To potvrđuju rezultati Sit'kovih istraživanja koji pokazuju da je živi organizam koherentan i cjelovit kvantnomehanički objekt.
To konkretno znači da se vrlo blagom terapijom mogu postići odlični rezultati.
Potrebno je minimalno jedna serija od 10 terapija koja se primjenjuje na akupunkturne točne, ali ovoga se puta ne probija koža iglama (opasnost od infekcije i prijenosa zaraznih bolesti). Ovdje se djeluje bilo laserom, bilo magnetskim poljem, bilo specifičnim elektromagnetskim moduliranim zračenjem. Takva terapija može biti i do 200 puta učinkovitija od klasične akupunkture, a rezultati su dobri kod mnogih kronično degenerativnih bolesti npr. u lokomotornom sustavu.
Terapija se ponavlja nakon 6 mjeseci i 1 godinu, što je terapija održavanja.
Nakon toga se terapija ponavlja jednom godišnje.
Kontrola terapije može se vršiti na uređajima koji služe za kvantno-informacijsku dijagnostiku. Jedan od takvih uređaja je npr. GDV kamera.